EEUWENLANG LEEFDE DE DINGO VREEDZAAM SAMEN MET DE ABORIGINALS, DIE DANKBAAR GEBRUIK MAAKTEN VAN ZIJN JACHTTECHNIEKEN EN IN HEM EEN TROUWE KAMERAAD ZAGEN. PAS TOEN DE EUROPEANEN IN AAN AUSTRALISCHE BODEM ZETTEN EN ZICH HET LAND GINGEN TOE-EIGENEN, KREEG DE DINGO EEN NIEUWE VIJAND: DE MENS

De dingo (Canis lupus dingo) is een verwilderde hond uit Australie die vermoedelijk afstamt van de Indische steppewolf (Canis lupus pallipes). Waarschijnlijk zijn ze door mensen zo’n 5000 jaar geleden als huisdier meegenomen. Ze zijn echter weer verwilderd en hebben zo als exoot een leefwijze ontwikkeld die sterk lijkt op die van wolven. Dingo’s zijn een stuk kleiner dan wolven en hebben het gewicht van een middelgrote hond (10 tot 20 kilo).

De Aboriginals gebruikten dingo’s vooral als gezelschapshonden die hun, blijkens verhalen, ook bij de jacht dienstig waren. Opmerkelijk is dat een dingo slechts xe9xe9n persoon uit een Aboriginalstam accepteerde om voedsel en drinken van aan te nemen. Andere stamleden zouden het dier niet kunnen benaderen. De Dingo is met de Aboriginals, uit Azixeb meegenomen naar Australixeb.

De Dingo Fence is een 5320 km lang hekwerk dat is gebouwd om schapen in het zuidelijke deel van Australixeb te beschermen tegen dingo’s. Aan het hekwerk werd begonnen in 1880 en vijf jaar later werd de bouw volbracht. Het hek overspant de gehele afstand van Toowoomba  aan de oostkust tot het Eyreschiereiland  aan de  Grote Australische Bocht en is 1,80 meter hoog. Door het hek nam de populatie van dingo’s ten zuiden van het hek af en werden er minder schapen gedood, maar tegelijkertijd namen kangoeroes en konijnen sterk in aantal toe, wegens het wegvallen van hun natuurlijke vijand.

De Dingo Fence is xe9xe9n van de langste bouwwerken en het langste hek op aarde.